Lang leve de Hollandse nuchterheid! Toch?

Astrid (29) heeft het zwaar. Heeft ze zich zojuist met haar personal trainer in het zweet gewerkt, staat de man die de kooikarpers komt voeren alweer voor de deur! En dat is een probleem want ook de drie tuinmannen, de ongediertebestrijder, de schoonmaakster en de man die Astrids jeep poetst, hebben aansturing nodig. Poe-héé, wanneer moet ze nu in vredesnaam gaan shoppen? Welkom bij ‘Nederlandse Hollywoodvrouwen’ – hét Net 5 programma waar drie oer-Hollandse vrouwen The American Dream van luxe, glamour en rijkdom leven. Personal shoppers, privé vliegtuigen, verjaardagspartijtjes voor hondlief, auto nummer “haha, we zijn de tel kwijt” voor manlief; ze vinden het allemaal heel gewoon. En dat vinden wij – zo een pakweg 16 miljoen Nederlanders – dan weer vooral heel erg sneu. In “het land van nuchterheid” is er voor overdreven gedoe geen ruimte. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg,” we zweren er massaal bij.

En dat zit diep. Volgens Willem Plandsoen, directeur van carrière coaching bureau ‘Dreamjob’ en columnist voor o.a. ‘Telegraaf’, vinden we die typisch Nederlandse “doe maar normaal” mentaliteit terug in bijna alle aspecten van ons leven. “Wij Nederlanders kenmerken ons door een soort van algehele gemiddeldheid. We hebben gemiddeld grote huizen, gemiddeld grote auto’s en we gaan op gemiddeld dure vakanties. Ook onze ambities zijn gemiddeld. Voldoende geld verdienen om het gezin te onderhouden, dat vinden we belangrijk. Directeur van Shell hoeven we daarvoor niet te worden.” En de enkeling die dat wel wil, zal dat niet hardop toegeven. Want in tegenstelling tot andere culturen waar gemiddeld toch vooral gelijk staat aan saai en gezapig, zijn wij juist trots op onze “doe maar normaal” mentaliteit. Wijk je daar net als Astrid, of Conny, of Patricia vanaf, vinden we je al snel een idioot type met kapsones. “Mens, ga hulp zoeken,” denken we dat niet allemaal?

Toen ik voor mijn studie zelf een tijdje in Hollywood ging wonen, nam ik me dan ook vast voor volledig mezelf blijven: bescheiden, degelijk en zuinig. Kortom: oer-Hollands. Met beide beentjes op de grond. Weliswaar op een wit strand, een stralend groene grasvlakte of een hippe dansvloer, maar wel op-de-grond. Rotsvast. Van die oppervlakkige en overdreven Amerikaanse cultuur zou ik me niks aantrekken. Dat was het plan. En dat plan bleek een stuk moeilijker dan gedacht …

Uitdaging #1: Hollandse bescheidenheid  

“Manon?” Ik zit bij mijn eerste les ‘Schrijven voor Film & Televisie’ op de Universiteit van Los Angeles en mijn docent John glimlacht me bemoedigend toe. John heeft een zwaar Texaans accent (met dito cowboylaarzen en Hawaians shirt) maar ik geloof dat het de bedoeling is dat ik mezelf even voorstel. Terwijl alle ogen op me gericht zijn, ga ik voor “Hoi, ik ben Manon. Ik ben dol op koffie (met een sterke voorkeur voor Latte Machiatto), leuke dingen doen met vrienden en pilates. Ik zou graag films willen schrijven maar moet nog heel veel leren.” John en mijn studiegenootjes lachen me vertederd toe. Ze vinden mijn Nederlandse accent so cute en het feit dat ik uit Amsterdam kom (niet echt, maar voor de gemiddelde Amerikaan staat Nederland nu eenmaal gelijk aan Amsterdam) te gek. Ik voel me best een beetje speciaal.

Maar niet voor lang. Mijn cursusgenootjes blijken namelijk van een heel ander soort. Kelly heeft voor de gelegenheid haar ‘Emmy’ (Peter R. heeft ‘m ook; de Emmy is de belangrijkste TV-prijs in Amerika) meegenomen, Jim was genomineerd voor een Oscar, Dean is de muziekproducent van onder andere Maria Carey, en ooh, ook Jenn heeft een Emmy op zak. Letterlijk. Dat ze trots zijn op wat ze hebben bereikt, moge duidelijk zijn. De gemiddelde reclame-spot is er niks bij. “Ik ben dol op koffie?” Het klinkt opeens een stuk minder leuk. Ik heb dan weliswaar geen Emmy of Oscar gewonnen, ik heb wel heel hard gewerkt om hier te kunnen zitten. Mijn baan, mijn woning, mijn spaarrekening; ik heb het allemaal ingeruild voor deze cursus. Omdat ik denk dat ik het in me heb om een goede schrijfster te worden. Maar dat zeg ik dus allemaal niet. Daarvoor ben ik te Hollands en dus te bescheiden.

En die bescheidenheid blijkt me opeens behoorlijk in de weg te staan. Ik ben naar LA gekomen om films te schrijven, maar solliciteren bij bedrijven als ‘Disney’ of ‘Universal Studios’ doe ik niet. Het lijkt me fantastisch, maar jeetje, is dat niet wat overdreven? De mensen thuis zullen me vast een omhooggevallen trut vinden. “Het is die manier van denken die ons klein houdt,” aldus Plandsoen. “We mogen best wat meer dromen, eens écht ergens voor gaan. Dat altijd maar normaal en gemiddeld willen zijn leidt ertoe dat we bepaalde kanten van onszelf niet ontdekken. Talenten of passies die misschien wel heel goed bij ons passen, zullen we niet vinden als we nooit eens iets anders proberen, nooit eens een keuze maken die wat gekker en gedurfder is.” Zoals solliciteren bij Disney of Universal Studios dus …

Uitdaging #2: Hollandse degelijkheid

Ik ga gezellig een avondje op stap met de meiden van de cursus. Eerst lekker borrelen en eten, daarna naar de film. Precies het soort avond waar ik in Nederland enorm blij van word. Toegegeven, het feit dat de twee meiden een Emmy hebben gewonnen, is een klein beetje intimiterend. Maar goed, ik heb het coole accent en kom uit Amsterdam. We staan quitte en ik heb er zin in! Over mijn outfit twijfel ik niet lang. Mijn hippe strandjurkje van de H&M en mijn supercomfortabele flipflops doen het altijd goed. Mijn haar gaat op een staart en voor de gelegenheid ga ik zelfs voor de mascara en de oogschaduw. Ik zie er leuk uit!

Helaas staat ‘leuk’ naast ‘oogverblindend’ gelijk aan ‘een beetje jammer’ … Kelly en Jenn zien er namelijk uit alsof ze op weg zijn naar de Oscars. En ik? Ik voel me opeens echt een beetje ‘klein’. Als een bezetene ga ik op zoek naar onvolkomenheden. Overdreven make-up, neppe witte tanden of gewoon een algemeen gebrek aan IQ? Niks van dat weet ik te ontdekken. Kelly en Jenn zien er niet alleen fantastisch uit, ze zijn ook nog eens slim, interessant en oprecht geïnteresseerd in mij. Ik troost me dus maar met de gedachte dat fantastisch eruit zien geld kost. Maar ook dat wordt me niet gegund want volgens Kelly en Jenn kost hun hele outfit niet meer dan 50 dollar. Een halfuur later staan we dan ook in de winkel van mijn dromen. Voor omgerekend 10 euro heb ik de mooiste jurken, schoenen en tassen in mijn handen. Leuk voor de Oscars, maar wie gaat er nu in vredesnaam in een galajurk naar de bioscoop? De Hollandse degelijkheid is ver te zoeken. Dit is glitter & glamour en ontzettend over the top, maar jeetje, wat is het lang geleden dat ik me zo vrouwelijk en sexy heb gevoeld. Zal ik … ? Ach, waarom ook niet. Ik besluit dat de Hollandse degelijkheid kan best een dagje zonder mij kan.

Uitdaging #3: Hollandse zuinigheid

Mijn nieuwe glamourous look is dan misschien niet helemaal Hollands, mijn verstandige manier van omgaan met geld is dat wel. LA is duur en dus komt mijn Hollandse zuinigheid goed van pas. Acht euro voor vier rollen wc-papier vind ik nogal onnodig en dus ‘leen’ ik mijn wc-papier gewoon van de universiteit of de kroeg. De twee euro die ik bij ‘Starbucks’ betaal voor een Latte Machiatto bespaar ik door mijn koffie lekker thuis te zetten. En in plaats van tampons voor tien euro, ga ik voor de ‘organische’ variant voor de helft van de prijs. Volgens Eduardo van de supermarkt zijn die niet alleen beter voor de portemonnee maar ook beter voor het milieu. Ha!

Bij mijn huisgenootje Barbie (volgens haar kentekenplaat heet ze zo: ♥ I am Barbie ♥) gaat het er heel anders aan toe. We hebben ongeveer evenveel geld te besteden maar toch is haar levensstijl vele malen decadenter dan de mijne. Het woord ‘zuinigheid’ is haar duidelijk vreemd, maar als ze het zou kennen, zou ze het ongetwijfeld vies vinden. Ze gaat dagelijks uit eten, volgt cursussen tangodansen, fotografie en visagie en gaat één keer in de week naar de pedicure/manicure/schoonheidsspecialiste. Als ze me voor de zoveelste keer vraagt waarom ik niet eens mee ga tangodansen, vertel ik haar dat ik daar geen geld voor heb. “En dat is dus niet waar,” zegt ze triomfantelijk. “Die 72 euro die je hebt bespaard door nooit met mij naar Starbucks te gaan, is precies genoeg om de lessen van te betalen. Je verschuilt je achter je geld terwijl je eigenlijk gewoon bang bent voor nieuwe ervaringen. En dat niet solliciteren bij Disney? Dat is dus gewoon stom. Jij noemt dat bescheiden, ik noem dat geen lef hebben.” Bam, die zit.

Bye bye nuchterheid?

Voor vertrek naar Los Angeles was ik ervan overtuigd dat de Hollandse “doe maar normaal” mentaliteit niets dan voordelen heeft. Het is toch heerlijk om niet per se de directeur van iets te hoeven zijn? En hoe fijn is het om na een lange dag werken gewoon in een joggingbroek en slobbertrui op de bank neer te ploffen? De typisch Hollandse bescheidenheid, degelijkheid en zuinigheid siert ons. We zijn fijne en tevreden mensen die begrijpen dat het gras ergens anders echt niet altijd groener is.

Het is onze grootste kracht en tegelijkertijd onze grootste zwakte. Wat Plandsoen zegt, is namelijk waar: blijven we alsmaar hangen in wat wij normaal vinden, lopen we veel moois mis. En dan hebben we het niet over het hebben van privé vliegtuigen of veel te dure auto’s. Nee, dan hebben we het over passies en talenten die we niet ontdekken omdat we onze grenzen niet verleggen. Omdat we té bescheiden, of té degelijk, of té zuinig zijn om eens iets nieuws te proberen. En volgens Plandsoen is dat niet alleen voor onszelf, maar ook voor de maatschappij in z’n geheel, jammer. “Mensen als Gandhi, Martin Luther King of de eerste feministen zijn mensen die groots durfden te dromen. Waren zij gegaan voor ‘gemiddeld’, waren veel van de dingen die wij nu kunnen, mogen of normaal vinden, niet mogelijk geweest.”

Toen ik vertrok naar Los Angeles werd ik gedwongen uit mijn veilige Hollandse comfort zone te stappen. Ik ontdekte kanten van mezelf waarvan ik niet wist dat ik ze had. Ik ontdekte dat ik het schrijven van films geweldig vind en dat ik geen genoegen meer neem met een baan die “wel oké” is. Tangodansen blijk ik fantastisch te vinden en hoe dol ik ook ben op mijn jeans, uitgaan doe ik tegenwoordig in mijn galajurk. Gewoon, omdat ik er blij van word. Had je me dit allemaal een jaar geleden verteld, had ik je voor gek verklaard. Want dat al die dingen niet bij me zouden passen, dat wist ik zeker. Ik had het mis. Soms kennen we onszelf minder goed dan we denken. En omdat we volgens Plandsoen best wat meer mogen dromen, is de sollicitatie naar Disney en Paramount inmiddels geschreven. Lekker op z’n Hollands; op de bank, in mijn joggingbroek en fleecetrui.

DURF JIJ TE DROMEN?

Is er een baan die jou ontzettend leuk, spannend of uitdagend lijkt, maar heb je de stap naar die baan nooit durven of kunnen zetten? Dit is je kans om daar verandering in te brengen! Willem Plandsoen, coach, oprichter en directeur van Dreamjob, biedt één Flair lezeres de unieke kans om haar droombaan te verwezenlijken. Onder de deskundige begeleiding van de coaches van Dreamjob, zal er worden gezocht naar die ene baan waarin interesse, talent en passie samenvallen. Wil je kans maken op dit unieke aanbod, stuur dan een email naar flair@sanomamedia.nlonder vermelding ‘Dreamjob’, waarin je uitlegt welke baan jij zo ontzettend graag zou willen hebben. Met de meest uitdagende en gedurfde inzending, gaan wij aan de slag!