De outplacementcoachee zonder script

Hoe een theaterstuk ontstaat? Daar zijn veel verschillende manieren voor! Ik merk dat ik me het prettigst voel bij het zelf creëeren van het stuk. Door uitproberen, samenspel, scènes improviseren ontstaat het stuk vanzelf. Vaak ontstaan de stukken waarin ik speel vanuit niets. Geen scripts of personagebeschrijvingen. Gek hè. Maar voor mij een mooi gegeven, want dan ben je op je creatiefst en daar voel ik me lekker bij! Gewoon de vloer op en doen en zeggen wat in je opkomt. De kaders worden daarna geschept en het stuk krijgt langzaamaan vorm. Vraagt wel een hoop loslaatvermogen om je in zon proces te storten, maar de voorstellingen die daaruit voorkomen zijn magistraal. Je voelt aan alle kanten dat het iets is waar je zelf onderdeel van bent, samen met collega-acteurs.

Ik heb ook gespeeld in theaterstukken waar het soort spel, script en personages al vast stonden. Je merkt dat je houvast hebt, maar het spel is nagenoeg identiek als je voorganger die de rol ook heeft vervuld. Wel met jouw eigen schwung natuurlijk. Op zich niets mis mee, het is ook best fijn om te doen wat er op papier staat. Mooier zou zijn als je het stuk als uitgangspunt gebruikt om iets nieuws te creëeren, waar je je als acteur weer prettig in kan voelen. Maar vaak werkt dat niet zo.

Waarom ik hierover begin? Ik moest eraan denken toen ik een verhaal las van één van onze klanten. Ik was bezig met succesverhalen verzamelen voor deze website. En ik kwam gegevens tegen van iemand die ik een jaar geleden had gesproken aan de telefoon voor outplacement. Ik spreek even in de algemeenheid, omdat open wil laten wie onze klanten zijn. Afijn: deze persoon was ontslagen en op zoek naar een coach voor begeleiding naar een nieuwe baan. Ik kan me het gesprek nog herinneren: het verliep best stroef. De persoon liet niet veel los en reageerde heel kortaf op vragen die ik stelde. Eigenlijk ging het alleen maar om het zo snel mogelijk vinden van een baan. “Ik wil snel in gesprek komen met een coach”. Punt. Natuurlijk heb ik hem/haar verder geholpen door hem/haar met een coach in contact te brengen. Maar ik had niet echt een voldaan gevoel na het gesprek.

Een jaar verder lees ik het succesverhaal, verzonden door de coach. Vol verbazing lees ik een proces over dichtbij het gevoel komen, het gevoel durven laten spreken en rust vinden. Het loslaten van de drang om alleen maar een baan te vinden, en het oppakken van beslissingen nemen op basis van wat hij/zij wil. Van moeten naar willen. Dat door op dit gevoel te vertrouwen en de rust vinden die persoon de droombaan heeft gevonden, en nu een eigen bedrijf gaat starten. Was dit dezelfde persoon met wie ik een moeizaam gesprek had vorig jaar?

Die persoon heeft dus het vasthouden aan het vinden van een nieuwe baan ingevuld, door deze perceptie los te laten. Uiteindelijk heeft het geresulteerd in een droombaan, en zelfs in het inzicht om een eigen bedrijf te beginnen. Dus door zijn of haar script los te laten, is het doel bereikt, en meer! Grappig hoe dit eigenlijk overal in terug komt. Het script een keer loslaten levert dus best veel op. Want wat je dan tegenkomt: is altijd bruikbaar. Zowel in het vinden van een baan, als in een theaterstuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *