De outplacementcoachee zonder script

Hoe een theaterstuk ontstaat? Daar zijn veel verschillende manieren voor! Ik merk dat ik me het prettigst voel bij het zelf creëeren van het stuk. Door uitproberen, samenspel, scènes improviseren ontstaat het stuk vanzelf. Vaak ontstaan de stukken waarin ik speel vanuit niets. Geen scripts of personagebeschrijvingen. Gek hè. Maar voor mij een mooi gegeven, want dan ben je op je creatiefst en daar voel ik me lekker bij! Gewoon de vloer op en doen en zeggen wat in je opkomt. De kaders worden daarna geschept en het stuk krijgt langzaamaan vorm. Vraagt wel een hoop loslaatvermogen om je in zon proces te storten, maar de voorstellingen die daaruit voorkomen zijn magistraal. Je voelt aan alle kanten dat het iets is waar je zelf onderdeel van bent, samen met collega-acteurs.

Ik heb ook gespeeld in theaterstukken waar het soort spel, script en personages al vast stonden. Je merkt dat je houvast hebt, maar het spel is nagenoeg identiek als je voorganger die de rol ook heeft vervuld. Wel met jouw eigen schwung natuurlijk. Op zich niets mis mee, het is ook best fijn om te doen wat er op papier staat. Mooier zou zijn als je het stuk als uitgangspunt gebruikt om iets nieuws te creëeren, waar je je als acteur weer prettig in kan voelen. Maar vaak werkt dat niet zo.

Waarom ik hierover begin? Ik moest eraan denken toen ik een verhaal las van één van onze klanten. Ik was bezig met succesverhalen verzamelen voor deze website. En ik kwam gegevens tegen van iemand die ik een jaar geleden had gesproken aan de telefoon voor outplacement. Ik spreek even in de algemeenheid, omdat open wil laten wie onze klanten zijn. Afijn: deze persoon was ontslagen en op zoek naar een coach voor begeleiding naar een nieuwe baan. Ik kan me het gesprek nog herinneren: het verliep best stroef. De persoon liet niet veel los en reageerde heel kortaf op vragen die ik stelde. Eigenlijk ging het alleen maar om het zo snel mogelijk vinden van een baan. “Ik wil snel in gesprek komen met een coach”. Punt. Natuurlijk heb ik hem/haar verder geholpen door hem/haar met een coach in contact te brengen. Maar ik had niet echt een voldaan gevoel na het gesprek.

Een jaar verder lees ik het succesverhaal, verzonden door de coach. Vol verbazing lees ik een proces over dichtbij het gevoel komen, het gevoel durven laten spreken en rust vinden. Het loslaten van de drang om alleen maar een baan te vinden, en het oppakken van beslissingen nemen op basis van wat hij/zij wil. Van moeten naar willen. Dat door op dit gevoel te vertrouwen en de rust vinden die persoon de droombaan heeft gevonden, en nu een eigen bedrijf gaat starten. Was dit dezelfde persoon met wie ik een moeizaam gesprek had vorig jaar?

Die persoon heeft dus het vasthouden aan het vinden van een nieuwe baan ingevuld, door deze perceptie los te laten. Uiteindelijk heeft het geresulteerd in een droombaan, en zelfs in het inzicht om een eigen bedrijf te beginnen. Dus door zijn of haar script los te laten, is het doel bereikt, en meer! Grappig hoe dit eigenlijk overal in terug komt. Het script een keer loslaten levert dus best veel op. Want wat je dan tegenkomt: is altijd bruikbaar. Zowel in het vinden van een baan, als in een theaterstuk.

Ga je verder op basis van eigen waarde(n)?

Focus en effectiviteit

Het is soms een zoektocht naar wie je eigenlijk bent en wat je wilt.Wat voelt eigen aan je wensen, aan je activiteiten en aan hetgeen je realiseert? En waar doe je het eigenlijk voor. Waardering en succesvolle toetsing van je gedrag, kunde en vaardigheden zijn prettig, maar er is meer. Kennis en vaardigheden zijn immers slechts instrumenteel voor hetgeen je waardevol vindt om je voor in te zetten. Dat kan iets technisch inhoudelijks zijn, een boegbeeldfunctie, of een zorgbaan. Maakt niet uit. Het gaat om wat wij zelf werkelijk als belangrijk zien of waar wij verbinding mee voelen en willen blijven aangaan. Dan is het zicht helder om te weten hoe en waar je dan je kunde en vaardigheden wilt inzetten, met liefde en plezier, en op een effectieve manier. Wanneer deze focus er is, het terrein duidelijk, dan weten we ook wat we moeten doen en laten. Sommige besluiten en acties zijn nodig om dichter bij je waarden te blijven en je doelen te realiseren, ook al voelt dit ongemakkelijk. Eenmaal focus, is het gemakkelijker dit te weten en te overkomen.

Weer verbinding aangaan

Dit is geen gemakkelijke opgave. Mensen die ik spreek zijn professionals die verantwoordelijkheid en inhoudelijke kennis hebben, maar soms niet meer weten of zij achter de doelstellingen van hun organisatie staan. Het werk kan zich niet verder verdiepen of wordt overschaduwd door intern politiek gedoe, indirecte competitie rond projecten, of er wordt teveel nadruk gelegd op de korte termijn. Het zicht op waar je het eigenlijk voor doet raakt vertroebeld of helemaal kwijt. Misschien raken we als reactie bedreven in discussies of in ons terugtrekken, maar ergens lopen we vast en houden we de schijn op. Het lijkt of we geen invloed meer hebben, geen verbinding met onze organisatie. We gaan door, maar hebben een deel van onszelf buiten spel gezet. Eigenschappen, persoonlijke invalshoeken en kwaliteiten die belangrijk voor je zijn, blijven onvoldoende benut en gebruikt. Door de waan van de dag gaat onze aandacht meer naar wat er voorbij komt, waar we mogelijk in passen. We spreken de taal en het jargon van wat gangbaar is, ook als het om onszelf gaat, of over onze eigen professionaliteit. Het eigene is moeilijk vast te houden en te benutten. Met het risico dat het verwaarloosd raakt. Wat kun je er eigenlijk mee. Er wordt daarom gemakkelijker gekozen voor het gebruikelijke, ook al is het in een speciaal jasje. Kijkend naar wat er voorbij komt en de afstemming hierop raken wij het zicht op onszelf kwijt en verliezen wij zicht op onze eigen verlangens, visie en doelen. Maar ook onze effectiviteit. Want die is het grootst wanneer je hierop zicht hebt en van daaruit verbindingen kunt aangaan.

Nieuwe persoonlijke basis en een scherpere focus

Het eigene is van grote waarde, voor ons zelf in de eerste plaats want het is fijn te weten wie we zelf zijn en vanuit welke basis wij leven en werken, hoe wij ten volle kunnen werken aan wat wij waardevol vinden en onze weg hier naar toe vinden in de werkcontext. Op de tweede plaats is het eigene ook voor je omgeving en je relaties van belang, want zo kun je elkaar werkelijk kennen en kan een groter terrein van ontmoeting en samenwerking ontstaan. Want als wij elkaar kennen en er heldere uitwisseling mag plaatsvinden op basis van wie wij zijn en wat wij belangrijk vinden, dan voelt dat uiteindelijk meer geborgen. Eigenheid en de eigen waarden zijn dan basis voor afstemming en samenwerking ten behoeve van de doelen die beoogd worden.

Personal branding, een must voor iedere sollicitant

Heb je wel eens in de klas gezeten bij een leraar die zijn passie voor het vak verloren was? Wat duurt een uur dan lang.

Heb je wel eens een leidinggevende gehad die geen zin meer had in zijn baan? Wat klinken zijn woorden dan leeg, hol en ongeïnspireerd.

Ben je wel eens bij een begrafenis geweest waarbij de pastoor of dominee zijn liefde voor de gemeenschap vergeten was? Dan verandert een persoonlijk afscheid in een onpersoonlijk afdraaien van een set rituelen.

Heb je wel eens een psycholoog gehad die de interesse voor zijn cliënten kwijt was? Wat is het contact dan oppervlakkig.

Op het moment dat je de liefde voor je vak en het leven kwijt bent, verandert je gedrag van betekenisvol naar zielloos. Je doet dan niets anders dan dagelijks je rituelen afwerken.

Passieloos….

Dat laat jij toch niet gebeuren!

Doe jij je werk met passie? Als je antwoord nee is, wat maakt dan dat je daar nog zit? En als je antwoord is dat je niet weet wat nou écht jouw passie is? Maak er dan werk van om dit te gaan ontdekken en stel dit niet langer uit. Koester je liefde en je passie, het is je grootste bezit.

Boos en gefrustreerd in je werk? Zelfacceptatie doet wonderen!

Herfst in Amelisweerd

De herfst is los gebarsten in Amelisweerd! Het is een feest. Paddenstoelen vliegen uit de grond in alle soorten en maten: van piepkleine groepjes naar gewone witte stinkzwammen en enorme elfenbanken (foto’s) in allerlei kleuren. Het weer is lekker, de zon schijnt flink en af en toe een bui; het geeft prachtige luchten.

De bladeren worden droger waardoor de bomen nog harder ruisen: heel rustgevend! Ik zag kattenstaart langs het water en zwanen in het water: een zwanencollectief en zwanenfamilie. Zie de foto’s in het artikel. Het is de tijd voor heerlijke najaarswandelingen.

Geniet ervan!

Boos en gefrustreerd in je werk? Zelfacceptatie doet wonderen!

Druk in werk en privé
Peter voelt de druk flink toenemen. Er wordt van alle kanten aan hem getrokken. Hij krijgt stekende hoofdpijn en wordt soms duizelig. En dat is het punt dat de huisarts ingrijpt. En het moment dat Peter bij mij terechtkomt op aanraden van een vriend.

We gaan wandelen en al vrij snel blijkt dat Peter nog meer aan zijn hoofd heeft. Peter vertelt over zijn chronisch zieke zoon van zeven jaar, die continu zorg nodig heeft. Peter en zijn vrouw hebben hun leven compleet aangepast, en dat is niet gemakkelijk.

Soms, als hij de buurvrouw haar zoon hoort roepen om binnen te komen voor het eten, en dat het jongetje gewoon naar binnen komt huppelen, zonder al de hulp die Peter en zijn vrouw aan hun kind moeten geven, dan voelt Peter zich rot en emotioneel. Hij verlangt naar een gewoon leven, zoals zijn buren hebben.

‘Ben je boos?’, vraag ik hem. ‘Ja’, antwoordt hij. ‘Ja, soms ben boos dat dit mij overkomt. De dingen zijn niet zoals ik wil dat ze zouden zijn, en dat frustreert me! Maar vervolgens voel ik me daar weer schuldig over.’

Zijnsoriëntatie en nieuwe wensen
Dat kan ik me voorstellen. Boosheid, jaloezie en de daarmee gepaard gaande schuldgevoelens zijn heftige emoties, die je compleet in beslag kunnen nemen. Ik vertel Peter over de visie van de Zijnsoriëntatie. Veel mensen accepteren deze lastige gevoelens niet. Ze vinden dat ze die emoties niet zouden mógen hebben. Ze vechten er tegen, en dat gevecht is vaak de oorzaak van de ellende, niet de boosheid zelf.

Terwijl we er zo over praten merkt Peter de natuur op, ‘wat is het hier eigenlijk mooi, ik wist niet dat dit zo dicht bij Utrecht zat!’. Hij ontspant en voelt zich milder. Hij ziet nu duidelijk dat het gevecht alleen maar energie kost en niet nodig is. Hij voelt zich minder zwaar in zijn hoofd en helder van geest. Dat klopt: hoe groter en sterker de emoties, hoe troebeler de geest. En andersom.

Vanuit die helderheid komt er een nieuwe wens. ‘Wat ik graag zou willen..’, zegt hij, ‘..is tijd voor mij en mijn vrouw. Dat onze zoon een keer gaat logeren, en wij een avondje voor onszelf hebben.’ Voorheen zou Peter zich geen goede vader voelen. Maar nu ziet hij glashelder dat hij alleen een goede vader is als hij zorgt voor zijn eigen tijd, plezier, rust. Hij gaat het regelen, belooft hij.

Nog meer authentieke wensen
We stappen door en nu hij zo helder van geest is en zichzelf niet veroordeelt, voelt hij zich vrij in zijn wensen. Een lang gekoesterde wens, zegt hij, is zelfstandig worden. Peter verlangt naar onafhankelijkheid en overzichtelijkheid. Hij wordt er heel opgetogen van en zal gaan rondvragen in zijn netwerk om zijn mogelijkheden te onderzoeken.

Het verlangen komt nu echt op gang. Peter snuift de boslucht op en zegt, uit de grond van zijn hart: ‘En dan ga ik ook verhuizen! Naar een plek dicht bij het bos! Dat heb ik altijd al gewild, in plaats van die saaie nieuwbouwwijk waar we nu wonen. Binnen een jaar wil ik verhuisd zijn!’

Beter in zijn vel
Een paar weken later zien we elkaar weer. Zijn zoon is uit logeren geweest, Peter zit beter in zijn vel nu hij zichzelf en zijn situatie wat meer accepteert. Daarom is hij ook weer gaan werken en dat gaat redelijk.

We bespreken de Talentenscan. Peter is van huis uit een techneut, en zijn analytisch vermogen combineert hij met daadkracht, besluitvaardigheid en inlevingsvermogen en een heel prettige communicatie. Hij krijgt steeds meer in handen om zichzelf te verkopen en het sterkt hem in het vertrouwen om voor zichzelf te beginnen.

Opdrachten?
Hij gaat meteen bezig met de eerste opdrachten: wat kan hij allemaal krijgen? ‘Draai het om’, zeg ik. ‘Denk niet: wat kan ik nu krijgen, maar hoe zou ik het willen, wat zijn mijn randvoorwaarden?’. ‘Ah, dat klinkt aantrekkelijk’, zegt hij, en begint ze op te noemen. Hij wil als architect een langdurige opdracht, in een commerciële omgeving, bij een grote telecom-organisatie, niet te ver van zijn woonplaats met één team in één locatie.

Het is een advies dat ik vaak aan startende zelfstandigen geef: als je je zelf verkoopt moet je goed weten wat je zélf wilt, en wat je te bieden hebt. Dan ben je overtuigend. Denk niet: wat is er allemaal, maar wat wíl ik, welke opdrachten wil ik, welke klanten wil ik?

Concurrentiebeding!
Intussen wordt er op zijn werk steeds meer aan hem getrokken. Als hij weer zou terugvallen in zijn oude gewoonte – het werk moet af, zonder zijn hulp duurt het project langer, dus hup, aan de slag! – zit hij in no time weer ziek thuis; dat voelt hij meteen. Hij wil zijn plannen bespreken met zijn directeur.

Ziek thuis zitten, dat kost het bedrijf alleen maar geld. Maar als Peter nu opstapt, heeft hij een concurrentiebeding, dus kan hij niet zomaar naar zijn oude werkcontacten stappen voor klussen. Peter wil een ruil voorstellen: geen concurrentiebeding, dan is hij bereid om zonder al te veel poespas weg te gaan. We bereiden het gesprek goed voor tijdens het wandelen. Als we elkaar weer treffen is Peter opgetogen. ‘Het ging goed! De directeur stond open voor mijn voorstel!’

Nog mooier
Het is zelfs mooier geworden dan Peter had gehoopt. Zijn werkgever heeft net een lange termijnklus binnen gehaald. Ze spreken af dat Peter tot 1 januari 2012 in dienst blijft en die klus doet, en dat hij het werk daarna als zelfstandige overneemt, via een constructie met zijn oude werkgever. Zo spreken ze het af om in de toekomst ook te gaan doen. Het bureau heeft een groot netwerk en zit overal. In ruil voor een klein percentage kan Peter zich als zelfstandige ict-consultant laten detacheren. Voor Peter betekent dat vrijheid en duidelijke, langdurige klussen met één team op één plek. En het bureau is de specifieke en gewilde expertise van Peter niet kwijt. Iedereen blij.

De lange termijnklus waar Peter aan gaat werken, is bij een organisatie in een bosrijke omgeving, ook nog eens in de buurt van een speciale school voor zijn zoon. Nu weet Peter waar hij op zoek gaat naar zijn nieuwe huis!

Investering
Peter is blij met het resultaat van het wandelcoachprogramma. Hij vindt de investering meer dan waard! Het leverde hem op wat hij graag wilde: ZZP’-schap en dichter bij de natuur wonen. Maar ook het goede gevoel dat hij eerlijk en transparant naar zijn directeur was.

En op persoonlijk vlak lukte het zijn situatie meer te accepteren, niet constant het gevecht tegen de frustratie te voeren en zich te verzetten tegen de beperkingen van zijn zoon. Hij is stap voor stap stabieler geworden. Peter zit weer goed in zijn vel en heeft zin in zijn hernieuwde toekomst.

Tips:

Als je erg geëmotioneerd bent – boos, verdrietig, angstig, jaloers – probeer je niet te verzetten tegen die emotie. Dat gevecht geeft de meeste pijn, niet de emotie zelf. Dat kost je veel energie en vertroebelt je denken.
Ik kan je er mee helpen en vertaal het naar praktische stappen. Er zijn ook andere goede begeleiders in de Zijnsoriëntatie. Shanta Baan, Ingrid Isphording, Marion Beugels ken ik persoonlijk. Ze zijn goed.
Wil je meer lezen over de visie van de Zijnsoriëntatie lees dan ‘Inspirerend leven en werken’ of ‘Discipline van geluk’, beide van Rianne van Rijsewijk en Paula van Lammeren.
Wil de je de sprong naar zelfstandigheid wagen? Weet goed wat je wilt, en wat je te bieden hebt, dan ben je overtuigend naar potentiële opdrachtgevers toe. Bedenk wie je ideale product en klant is.
Praat ook met mensen die deze sprong al gewaagd hebben. Leer van hun successen.

Burnoutveroorzakers op je werk

We weten inmiddels allemaal dat bepaalde persoonlijke eigenschappen je in de gevarenzone kunnen brengen van een burnout als je er te ver in doorslaat. Perfectionisme, loyaliteit, bewijsdrang en geen nee kunnen zeggen zijn een aantal van die kenmerken. Maar hoe zit dat nou eigenlijk met je werk? Zijn daar ook niet omstandigheden die kunnen bijdragen aan het ziek worden?

Leiter, Maslach en diverse andere psychologen ontwikkelden in de jaren ’90 een model dat een aantal sleutelgebieden identificeert die de mentale kracht van een medewerker kunnen maken of breken:

1) Emotionele overbelasting

Een verpletterende workload, een schijnbaar onhaalbare deadline, een nijpend geldgebrek: we hebben allemaal wel eens te maken gehad met onvoorziene stressvolle werkzaamheden, die een aanslag plegen op je incasseringsvermogen. Wonderlijk genoeg weten we dit soort situaties meestal ongeschonden door te komen. Omdat we er onwillekeurig van uitgaan dat het tijdelijk is en we daarna weer kunnen herstellen. Maar als de extreme situatie dagelijkse praktijk wordt, stijgen je kansen op een burnout snel.

2) Gebrek aan controle over werk(proces)

Het is het klassieke dilemma: je weet dat jij verantwoording moet afleggen voor het werk dat je doet, maar tegelijkertijd heb jij geen enkele zeggenschap over de manier waarop de resultaten worden behaald. Veel (middenkader)managers zijn ‘controlefreak’ en trekken al je beslissingen in twijfel. Geen wonder dat je werkhouding langzaam evolueert van ‘wat is de beste manier om dit probleem aan te pakken?’ naar ‘wat zal mijn baas nu weer voor fouten ontdekken?’

3) Gebrek aan beloning

Als het gaat om de waardering voor een goed uitgevoerd project is geld niet de belangrijkste manier om dit uit te drukken. Uit ervaring van onder meer Maslach blijkt dat erkenning en positieve feedback van je manager en collega’s nog veel belangrijker is. Niets is minder motiverend dan het negeren van jouw extra inzet om een klus tot een goed einde te brengen.

4) Uiteenvallende sociale eenheid: het team

Succesvolle managers onderkennen het belang van groepsdenken op de werkvloer, en doen er alles aan om de teamgeest te bevorderen. Toch zijn er nog veel bedrijven en organisaties waar gedreven en talentvolle medewerkers binnen een jaar zijn opgebrand als gevolg van gebrek aan samenwerking en steun, onderlinge competitie, onopgeloste problemen en conflicten en plagerijen. Een uitstekende voedingsbodem voor stress en burnout.

5) Gebrek aan eerlijkheid

Van al de potentiële burnout-valstrikken is deze de grootste: het gevoel dat je werkgever de regels zodanig toepast dat er maar één persoon is die hiervan profiteert. En dat ben jij niet. Als mensen merken dat er niets te doen is aan de ‘oneerlijkheid’ van de werkregels, gaan zij dit compenseren door hun secundaire arbeidsvoorwaarden ruim te interpreteren. Ze gebruiken bijvoorbeeld het kopieerapparaat voor de clubkrant, ze nemen veel te lange pauzes of moeten geregeld met een bevriende collega ‘overleggen’. Alles met de rechtvaardiging dat het bedrijf het ook niet zo nauw neemt met ethiek.

6) Conflict van normen en waarden

Werkeisen zijn jammer genoeg niet altijd in overeenstemming met ons gevoel van goed en kwaad. Laten we zeggen dat jij een overtuigd voorstander bent van eerlijk zakendoen. Maar jouw bedrijf eist van je om ‘creatief te boekhouden’ om zo positieve omzetcijfers te kunnen overleggen (en jou je baan te laten houden). Het schuldgevoel dat je ‘s nachts uit je slaap houdt, werkt als aanmaakhout voor een burnout.

7) Mismatch competenties (te gemakkelijk/te moeilijk werk)

Het komt voor dat werknemers te snel in een te verantwoordelijk baan groeien. Het kan zijn dat deze persoon de benodigde kwaliteiten voor de functie in kwestie nog niet voldoende heeft ontwikkeld (denk bijvoorbeeld aan een leidinggevende functie), waardoor het al snel een pittige klus wordt. Maar ook het tegenovergestelde komt voor: namelijk dat mensen overgekwalificeerd zijn voor hun baan. Het gevoel van verveling dat dit met zich meebrengt kan ook tot stress leiden.

Als je op tijd onderkent welke van deze gebieden je spanningen of frustraties opleveren, kun je voorkomen dat ze je ziek maken. Zorg ervoor dat je ze bespreekbaar maakt met je leidinggevende, zodat jullie ze samen op kunnen lossen.

Outplacement: 70% meer kans op een nieuwe baan!

Uit verschillende onderzoeken blijkt het, de meeste P&O adviseurs weten het, en ook als begeleidend coach zie ik het terug: door een professioneel outplacement traject heb je heel veel meer kans op een nieuwe baan. In veel gevallen gaat het om 70% meer kans dan wanneer je op eigen kracht van werk naar werk probeert te komen.

Natuurlijk, je eerste neiging is om het zelf te willen oppakken. Als je in de vervelende situatie terecht komt dat je boventallig bent verklaard en je moet op zoek naar een nieuwe baan denk je dat je het makkelijk zelf kunt.

Als mensen ziek zijn, gaan ze naar een dokter. Een specialist die ze kan helpen bij hun ziekte. De meeste mensen spelen niet zelf voor arts; tot zover klinkt het logisch. Vreemd genoeg denken mensen in het geval van ontslag dat ze dat helemaal zelf moeten oplossen, zelfs in die situaties waar de ontslagen werknemer een outplacement traject krijgt aangeboden. Ik kan het zelf wel, ik heb binnen de kortste keren weer iets nieuws zijn opmerkingen die ik regelmatig hoor bij opdrachtgevers.

Maar als ik vraag hoe de huidige arbeidsmarkt eruit ziet, of hoe iemand zichzelf aan de man/vrouw brengt, dan is het stil. De meest cruciale punten om aan een nieuwe baan te komen (solliciteren in deze krappe en dus concurrerende arbeidsmarkt en zorgen dat je onderscheidend bent ten opzichte van je concurrenten) zijn simpelweg lastig als je niet dagelijks solliciteert. En dan is het dus handig als een specialist je daarbij helpt!

Heb je er weleens bij stilgestaan dat je die pot pindakaas in de supermarkt koopt in 3/100 van een seconde? Bijna zonder er bij na te denken… en dat doe je omdat juist dat merk pindakaas onderscheidend is ten opzichte van die andere (huis)merken. Datzelfde heb jij nodig: een recruiter of P&O adviseur moet jou onbewust de voorkeur gaan geven. Hoe je dat voor elkaar krijgt? Ik leer het je graag tijdens een traject.

Mijn eerste tip: leer jezelf beter kennen en oefen veel. Iemand als meesterpianist Wibi Soerjadi had al meer dan 10.000 uur op de piano gespeeld voor hij zijn eerste concert had..oefenen, oefenen!

Ook wil ik je adviseren om bij ontslag te vragen om een outplacement traject bij het opmaken van je vaststellingsovereenkomst. Geld is natuurlijk leuk, maar je hebt er maar korte tijd plezier van. Ook weten we dat dat maar een kwart van de ontslagen mensen weer binnen 6 maanden een nieuwe baan heeft. Dan is een specialist op outplacementgebied toch handiger: ruim 7 op de 10 hoger opgeleiden vinden weer een nieuwe baan binnen 7 maanden! Dat levert dus al snel meer op dan die paar duizend euro die je anders cash had gekregen.

Wat is jouw mening eigenlijk: liever geld of een outplacement traject? Ik hoor het graag van je!

Ben je hoogbegaafd? Laat je gevoel spreken!

Annie (49) is moe. Doodmoe. En ze voelt zich niet happy. Ze werkt tien jaar als applicatiebeheerder bij de publieke omroep. Een ict-beroep, waar ze eigenlijk min of meer is ingerold, na een studie bij de WUR (Wageningen University & Research centre), en een creatieve opleiding; dat had weinig met automatisering te maken. Nu lost ze computerproblemen op en fungeert als schakel tussen softwareontwikkelaars en eindgebruikers.
Die vermoeidheid is niet ineens op komen zetten: de routine is er in geslopen. ‘Dit ga ik mooi niet tot mijn pensioen doen!’, roept ze vaak. Maar intussen verandert er niet zo veel en vliegen de jaren voorbij.

Hoogbegaafd en afgewezen
‘Is er nog iets dat ik over je moet weten?’, vraag ik voor we onze eerste wandeling beginnen. ‘Ja, dat is er wel… Het heeft lang geduurd maar ik ben er achter gekomen dat ik hoogbegaafd ben’, zegt Annie. Door de ontdekking van hoogbegaafdheid bij mijn dochter kwam ik het bij me zelf ook op het spoor. Bij mij is het eigenlijk nooit erkend en ik stuit vaak op onbegrip in het dagelijks leven. Zeker in mijn werk. De ontdekking gaf me een gevoel van ‘ik ben niet gek, ik ben anders’. Vreemd eigenlijk, als kinderen hoogbegaafd blijken te zijn, wordt het steeds meer erkend, maar volwassenen moeten het maar een beetje zelf uitzoeken.’

Ze haalt een artikel tevoorschijn over verschillende types hoogbegaafde mensen. Zelf herkent ze zich in het ‘onopvallende type’, een beheerst persoon die zich gedeisd houdt en daardoor sociale vaardigheden iets minder ontwikkelt. Ze voelen zich vaak onbegrepen, omdat anderen de (veelal creatieve en originele) ideeën en oplossingen die ze aandragen voor problemen niet meteen begrijpen. ‘Hè, wat doe jij nou?’, roepen ze dan afkeurend.

Verlies van voelen

Hoogbegaafden kunnen de durf verliezen om te luisteren naar hun ‘willen’. Ze worden vaak als kind negatief benaderd omdat anderen hen niet begrijpen, en ze durven daarom hun talenten niet gemakkelijk te laten zien. En vaak hébben ze ook veel talenten, waardoor het lastig is om te kiezen wat ze er mee willen. Het zijn analytisch ingestelde mensen die de neiging hebben de dingen rationeel te benaderen. Wensen, maar ook nare gevoelens kunnen ze dan kapot redeneren.
Tijdens onze wandeling blijkt dat de onzekerheid die dat met zich mee brengt, er voor zorgt dat Annie altijd te eenvoudige banen heeft. Ook komen we er achter dat ze de kennis van haar studies en cursussen niet inzette in de praktijk. De sprong was te groot. Het was te eng. En dat is precies wat haar nu ook tegen houdt.

Kinesiologie

Wat wil Annie nu echt? Als we een tijdje door Amelisweerd lopen, laat ze steeds vaker het woord kinesiologie vallen, een alternatieve geneesleer die kijkt naar energiestromen in het lichaam. ‘Ik heb me daar de afgelopen jaren in verdiept en vind het heel interessant. Je kunt er anderen goed mee helpen. Ik vind het heel waardevol’, zegt Annie.
Ze wordt er blij van. ‘Heb je al eens overwogen om daar iets mee te doen?’, vraag ik. ‘Ja, natuurlijk’, zegt ze, ‘maar ik geloof gewoon niet dat het mogelijk is. Ik heb er helemaal geen ervaring mee om mijn kennis van een studie of cursus in de praktijk te brengen. Ik ben bang dat ik dat helemaal niet kan.’
Ik maak de professional van haar. ‘Wat doet een kinesiologe als ze een klant krijgt met vergelijkbare problemen als de jouwe? Wat zou jij doen?’
‘Ik zou de blokkades bij diegene proberen op te sporen’, zegt ze, ‘om ze vervolgens weg te nemen.’

Energie en actie
‘Wie kan het bij jou wegnemen?’, vraag ik haar. Ze kent een goede kinesiologe en wil met haar eens spreken. Ook om te vragen hoe zij succesvol werd en welke tips zij heeft voor Annie.
We spreken af dat ze dat gaat doen, en dat ze ook heel concreet gaat kijken wat er allemaal nodig is om de vierjarige opleiding tot kinesioloog te volgen: wat kost het, wat is de studiebelasting, op welke dagen is de studie? Aan het einde van de eerste wandeling heeft ze er helemaal zin in: ‘dit gaat over mij, over wat ik wil!’

Moed in de schoenen
Als we elkaar treffen voor de tweede wandeling heeft ze van alles over de opleiding uitgezocht. Maar de moed is haar in de schoenen gezonken. ‘Ik durf het niet’, zegt ze. Ze durft de sprong om de opleiding te volgen niet te maken. ‘Het zet mijn leven zo op z’n kop, waar haal ik de tijd vandaan, en hoe moet het dan met mijn gezin?’
‘Stel je besluit de opleiding niet te volgen’, draai ik de situatie om. ‘Wat zou er dan gebeuren?’
‘Ik zou gefrustreerd zijn, mijn irritatie zou toenemen, ik zou nog vermoeider worden’, zucht ze.
‘En als je het wél zou doen?’
‘Blij. Het voelt spannend. Als een duveltje, een beetje ondeugend. Ik doe wat ik wil. Ik zou het heel leuk vinden’, en ongeduldig zegt ze, ‘mijn talenten wachten erop om uitgepakt te worden!’

Wat helpt?
Onder het genot van een stuk taart buiten bij de Veldkeuken onderzoeken we wat haar helpt om stappen te nemen. Een maatje bij de opleiding, dat zou helpen. Een groepje waarmee ze samen kan werken, deadlines afspreken. Annie merkt dat ze later in haar praktijk met andere, vergelijkbare disciplines wil samenwerken. Ze kent een vrouw die geschoold is in NEI en aan wie ze het een en ander wil vragen over hoe zij haar werk doet. Misschien zouden ze ooit wel samen kunnen werken.
Annie heeft een vruchtbaar gesprek met de kinesiologe die goed kan leven van haar praktijk. Dat geeft moed. De uitslag van de talententest bevestigt dat ze op de goede weg is. Zo wil ze altijd het beste van zichzelf geven om tot optimale resultaten te komen. Ook blijkt dat ze, zoals verwacht, analytisch sterk is, houdt van onderzoeken en leergierig is.
Maar ze is ook goed in het observeren van mensen en heeft oor en oog voor anderen. Ze kan zich goed afstemmen op anderen. Annie is vooral blij met dit talent want dat is iets waarvan ze vroeger dacht dat ze het niet kon. En ook uit de Talentenscan die anderen over haar invullen komt dat sociale vermogen naar voren: Annie is behulpzaam, sociaal en communicatief. Daar vraagt haar huidige werk nauwelijks om.

Aangemeld
Bij de laatste wandeling schijnt de zon en de natuur staat in volle bloei. Annie loopt me stralend en breed lachend tegemoet. Ze heeft zich aangemeld voor de opleiding. Ze kan niet meer terug, en dat voelt heel goed. ‘Ik ben voor het eerst in lange tijd écht gelukkig’, zegt ze. ‘Ik heb geluisterd naar mezelf, naar wat ík wil, naar mijn gevoel in plaats van naar al mijn gedachten.’ Tegelijkertijd is ze thuis ook begonnen met een grote schoonmaak, in samenspraak met haar man en drie kinderen. Dat geeft ruimte, in haar huis, maar ook in haar hoofd.
Het begin is er. Annie heeft een buddy gevonden waarmee ze de opleiding samen gaat doen. Wat belangrijk is geweest in het traject, zegt ze even later, is dat ze met compassie naar zichzelf heeft gekeken. ‘Ja, ik heb misschien tien jaar gewerkt in een baan die het niet helemaal was, maar ik spreek mezelf daar niet op aan.’ Dankzij de wandelingen en een goed gesprek met de kinesiologe werd bij Annie het sluimerende gevoel aangewakkerd – dit wil ik ook! Het zat er altijd al, maar het werd overschaduwd door haar redeneringen.

Aandacht voor wensen in plaats van gedachten
Annie heeft de moed gehad serieus naar haar mogelijkheden voor een carrièreswitch te kijken, en toen kwamen de vervolgstapjes vanzelf. Ze heeft geleerd meer aandacht te hebben voor haar innerlijke wensen, haar gevoel, in plaats van alleen maar rationeel haar talenten te bekijken en te doen wat past bij haar analytische vermogen. Annie’s gevoel kwam op de eerste plaats, de gedachten mochten volgen. Dat is heel wat beter dan andersom. Eindelijk gaat ze doen wat ze écht wil.

Ben je in je jeugd ook vaak afgewezen op je verlangens en wensen en ben je je gaan inhouden? Met deze tips kun je opnieuw stappen nemen.
Als je ergens bang voor bent, wacht niet tot je angst volledig weg is voor je actie onderneemt, maar neem kleine stapjes. Daarmee verdwijnt langzaamaan de angst. Want wat je voedt groeit, dus voed je verlangen en niet je angst.
Ben je hoogbegaafd, weet dan dat overberedeneren en kapotdenken op de loer liggen. Luister naar je gevoel, naar wat je echt wil. Nu is de tijd er voor aangebroken. Annie voegt er aan toe dat het heel belangrijk is om te vertrouwen op dat gevoel; dat het authentiek is.
Een boek dat Annie de laatste wandeling bij zich had en wat haar goed deed heet ‘Gewoon gelukkig zijn’ van Frank Arjava Petter.
Een paar boeken waar volwassen hoogbegaafden zich zeer in zullen herkennen:
‘Ongeleide projectielen op koers’,van Noks Nauta en Sieuwke Ronner
Dit boek leest lekker gemakkelijk. Een stukje van de achterkant: je bent slim en je wilt wat met je leven. Waarom lukt dit je niet? Waarom snappen mensen je niet en erger jij je zo aan je collega’s? Leven en werken met hoge intelligentie is niet altijd even eenvoudig. Niet voor hoogbegaafden zelf, maar ook niet voor hun omgeving. Hoogbegaafden in hun kracht zijn originele, creatieve, vitale, gedreven en constructieve medewerkers. Zij zijn van grote waarde in hun werk en in de samenleving.
Hoogbegaafd. Dat zie je zó!’, over zelfbeeld en imago van hoogbegaafden, van Maud Kooiijman – van Thiel. Een wat meer theoretisch boek, maar ook zeer herkenbaar.

Ik wens je veel succes en je reactie is van harte welkom!

Passieloos of passievol?

Heb je wel eens in de klas gezeten bij een leraar die zijn passie voor het vak verloren was? Wat duurt een uur dan lang.

Heb je wel eens een leidinggevende gehad die geen zin meer had in zijn baan? Wat klinken zijn woorden dan leeg, hol en ongeïnspireerd.

Ben je wel eens bij een begrafenis geweest waarbij de pastoor of dominee zijn liefde voor de gemeenschap vergeten was? Dan verandert een persoonlijk afscheid in een onpersoonlijk afdraaien van een set rituelen.

Heb je wel eens een psycholoog gehad die de interesse voor zijn cliënten kwijt was? Wat is het contact dan oppervlakkig.

Op het moment dat je de liefde voor je vak en het leven kwijt bent, verandert je gedrag van betekenisvol naar zielloos. Je doet dan niets anders dan dagelijks je rituelen afwerken.

Passieloos….

Dat laat jij toch niet gebeuren!

Doe jij je werk met passie? Als je antwoord nee is, wat maakt dan dat je daar nog zit? En als je antwoord is dat je niet weet wat nou écht jouw passie is? Maak er dan werk van om dit te gaan ontdekken en stel dit niet langer uit. Koester je liefde en je passie, het is je grootste bezit.

Werknemer wil liever coach dan opleiding

Werknemers willen liever begeleiding van een externe coach voor hun persoonlijke ontwikkeling dan een opleiding.

Dat blijkt uit onderzoek van Unique onder ruim 4.000 respondenten. Het betreft tussentijdse resultaten van de MKB Marktmonitor 2011.

Meer dan de helft (52 procent) van de werknemers geeft aan dat de beschikbaarheid van een externe coach een werkgever aantrekkelijk maakt. Daarnaast zegt 38 procent begeleiding door een interne coach te willen. Daarmee blijkt coaching belangrijker dan de mogelijkheid voor het volgen van een opleiding. Slechts zes procent zou heel graag een externe opleiding volgen en drie procent een interne.
Verrassing

De uitkomsten waren een verrassing voor Raymond Puts, algemeen directeur van Unique: ‘Deze trend zagen we de afgelopen jaren wel ontstaan, maar de extremiteit in de uitkomst is wel erg opvallend. Ik had niet gedacht dat de behoefte zo groot was.’
Oorzaak

Hoe komt het dat werknemers een coach aantrekkelijker vinden dan een opleiding? Puts geeft drie oorzaken:

Wij ondervroegen mensen met een MBO- tot WO-opleiding. Met zo’n opleiding hebben ze al een goede kennisbasis voor wat ze dagelijks moeten doen.
Verderop in de loopbaan gaat het niet meer zo om kennis, maar veel meer om vaardigheden. Coaching past daar meer bij dan een opleiding. De veranderende kennis ontwikkelt zich vanzelf ook al wel in de functie.
Met een coach kun je veel effectiever en specifieker inzetten op wat iemand nodig heeft. In een opleiding met een groep mensen doe je altijd concessies aan het individu.

MKB Marktmonitor: Nieuwe Tijden

De resultaten horen bij het onderzoek dat Unique doet voor de MKB Marktmonitor 2011. Dit jaar richt die zich op aantrekkelijk werkgeverschap in Nieuwe Tijden. Die nieuwe tijden hebben betrekking op het voorzichtige herstel van de economie, de opkomst van social media en het benodigde aantrekkelijk werkgeverschap door de verwachte krapte op de arbeidsmarkt. Het onderzoek onder werkgevers loopt nog anderhalve maand door.

7 tips om outplacement door te komen

Onlangs sprak ik een dame die sinds februari thuis zit wegens een arbeidsconflict. Ze gaat nu de onderhandelingen met haar werkgever in over outplacement. Ik voelde tijdens het gesprek haar radeloosheid; ze wist niet wat haar te wachten stond met betrekking tot outplacement. Voor mij een inspiratie om je te helpen als je in een soortgelijke situatie terechtkomt middels 7 tips om een outplacementsituatie door te komen.

Hier zijn ze:

  1. Weet wat de regels zijn
    In geval van collectief ontslag is er sprake van een sociaal plan waarin de voorwaarden staan waaronder de werkgever je mag ontslaan. Meestal bestaat dit uit een gouden handdruk en/of outplacementbegeleiding. Lees dit sociaal plan goed door en weet wat de regels zijn. Past jouw werkgever de regels toe en krijg je waar je recht op hebt? Zodra het gaat om individueel outplacement informeer dan of het bedrijf daar regels voor heeft en waar je recht op hebt. Er is in dit geval geen sociaal plan, maar er kunnen nog steeds regels zijn waaraan het bedrijf moet voldoen. Wie je hiervoor kunt inschakelen lees je bij punt 2.
  2. Raadpleeg altijd deskundigen
    Denk hierbij aan een vakbond, bureau rechtsbijstand of een jurist. Laat je in alle gevallen informeren over je rechtpositie! Een extra paar ogen, ook na eigen onderzoek, is altijd prettig. Deskundigen kunnen je bijvoorbeeld tips geven over dingen die je over het hoofd hebt gezien, de mazen in de wet en waar je extra over kunt onderhandelen.
  3. Bepaal wat je wilt
    Wil je bij je huidige werkgever blijven? Wil je weg? Of wil je een gouden handdruk of toch outplacementbegeleiding? Met de kennis die je hebt opgedaan door alle informatie kun je voor jezelf bepalen wat je wilt.
    Als je het toch al niet zo naar je zin had, dan is deze situatie een uitgelezen kans om middels een outplacementtraject een passende droombaan te vinden. Wil je ondanks de situatie van de werkgever toch blijven en is daar ruimte voor in het sociaal plan, dan zullen juridische stappen onvermijdelijk zijn.
  4. Tijd om te onderhandelen
    Meer over onderhandelen lees je hier. Tips van mijn kant als je meent geen goede onderhandelaar te zijn: veel sparren met goede onderhandelaars en oefenen. Bedenk je ook dat het nu om jouw situatie gaat. Het bedrijf wil jou ontslaan en jij komt dus in een veranderde situatie terecht.

    In de onderhandeling kun je het budget en de duur van het outplacementtraject bepalen. Veel bedrijven hebben niet veel ruimte voor onderhandelen, maar erover beginnen kan absoluut geen kwaad.

  5. Vind de coach die bij je past
    Hier hoef ik geen woorden aan vuil te maken. De klik met de coach is uiteindelijk het belangrijkst. Maar ook of deze coach je kan helpen met de vragen die je hebt. Wil je nieuwe loopbaanmogelijkheden ontdekken, of toch zo snel mogelijk een nieuwe baan? Mijn tip: Ga in gesprek met coaches van 2, maximaal 3 bureaus. Meer gesprekken levert een alleen maar verwarring op en je verliest overzicht.
  6. Het is jouw traject op maat!
    De inhoud van het traject kan je helemaal zelf, met behulp van je coach, vaststellen. Uiteraard binnen de gestelde kaders van de outplacementovereenkomst met betrekking tot duur en budget. Je krijgt gedurende het traject inzichten in over waar je jezelf in wilt ontwikkelen. Denk aan bijv. leren netwerken, of effectief communiceren.

    De fasen in een traject bestaan grofweg uit:
    Transitie naar een nieuwe baan: Heb je te maken met veel emoties, dan kom je in deze fase tot rust, waardoor een goede basis wordt gelegd voor de start van het traject. Deze fase is niet voor iedereen noodzakelijk.
    Bepaling Droombaan: De daadwerkelijke start van het outplacementtraject. In deze fase word je begeleid met het creëren van een helder zelfbeeld. Dit zelfbeeld leidt tot een concreet zoekprofiel van de nieuwe baan.
    Realisatie Droombaan: Met het zoekprofiel als basis, word je op een praktische en intensieve manier begeleid bij het bereiken van het doel: de nieuwe baan.
    Starten in de Droombaan: Begeleiding op de nieuwe werkplek.De (niet-)invulling van deze fasen heb je zelf in de hand, maar laat je ook adviseren door je coach.

  7. En al laatst:
    Haal er alles uit wat mogelijk is. Het zal niet vaak voorkomen dat je de kans hebt om je loopbaan nieuwe impulsen te geven met professionele begeleiding. Doe er vooral je voordeel mee, je hele werkzame leven lang!

Heb je iets aan deze tips? Ik hoor het graag!